18 Mart 2000.

San Fierro hâlâ doksanların yarasını taşıyordu. Rodney King isyanlarının dumanı çoktan dağılmıştı ama sokaklar sakin değildi. Çeteler hâlâ canlıydı, polis hâlâ sertti, sistem hâlâ aynı insanları ezip geçiyordu. O dönemde San Fierro’da motor sürmek, sadece ulaşım meselesi değildi; görünür olmak demekti. Yanlış sokakta, yanlış saatteysen, ya polis seni durdururdu ya da birileri neden orada olduğunu sorardı.

VAGRANTS MC tam da bu ortamda doğdu.

O gün kimse “kulüp kuruyoruz” diye uyanmadı. Bu, tek bir gecede verilmiş romantik bir karar değildi. Aylar süren bir birikimin patlamasıydı. Ryan Luttrell ve etrafındaki çekirdek, SF’de motorcu olmanın ne demek olduğunu yaşayarak öğrenmişti. Sürekli durdurulmak, kimlik sorulması, “amaçsız dolaşma” gerekçesiyle gözaltına alınmak…

“Bize başıboş diyorlar, varsın öyle olsun.”

Kuruluş gecesi büyük bir tören değildi. San Fierro’da eski bir depoda, yağ kokusu ve metal sesi arasında yapılan bir konuşmaydı. O konuşmada tek bir şey netti: Bu kulüp hayatta kalmak için değil, omurgası olan bir yaşam sürmek için var olacaktı.

Kimyasal uyuşturucunun yasaklanması bir imaj meselesi değildi. Aralarındaki çoğu, meth’in ve benzerlerinin mahalleleri nasıl çürüttüğünü görmüştü. San Fierro’da kimyasal demek, dağılmak demekti. Vagrants dağılmak için değil, ayakta kalmak için vardı. Bu yüzden çizgi baştan çekildi.

Pedofili ve tecavüz meselesi ise tartışmaya bile açılmadı. Çünkü bu, sokak kanunuydu. San Fierro'da çocuklara ve savunmasızlara dokunan biri, ne kadar sert olursa olsun korunmazdı. Vagrants MC kendini “özgür” diye tanımlarken, gücü güçsüze karşı kullanmayı özgürlük saymadı. Gerekirse kendi elleriyle cezayı verirdi. Çünkü sessiz kalmak, ortak olmak demekti.

Vagrants MC’nin farkı buydu: Yasa dışıydılar, ama başıboş değillerdi. Asiydiler, ama ilkesiz değillerdi.

Yıllar geçse de ilkelerimiz değişmedi: Kimyasal uyuşturucuya hayır, çocuk istismarına asla tolerans yok ve kardeşine asla ihanet etme. Bu üç kural, Vagrants yeleği taşıyan herkesin kalbine kazınmıştır.